Daar zijn we mee bezig, dat onderzoeken we op dit moment. Vertrekpunt is dat dit soort zaken slim en goed geregeld zijn als we teamoverstijgend gaan werken. Ook zijn er straks modules, werkvormen en workshops beschikbaar om elkaar te leren kennen en om elkaar te leren samenwerken.

Via het Magazine 'De wereld van…' en een aantal centrale nieuwsbrieven zijn cliënten, ouders en verwanten in algemene zin geïnformeerd over waar we mee bezig zijn (waarom doen we dit, wat gaat er gebeuren). Daarbij is er overleg met de CCRC en CCRV (de cliëntenraden). Tegelijkertijd zijn de clusters heel verschillend en is de situatie per cluster ook vaak heel verschillend, ook bijvoorbeeld voor wat betreft de palnning. Hierdoor is het belangrijk dat er juist vanuit de clusters met cliënten, ouders en verwanten wordt gecommuniceerd. Daar is centraal nauwelijks op te sturen.

De clusters zijn zo samengesteld dat er sprake is van min of meer dezelfde ondersteuningsbehoefte van cliënten en daarmee, een min of meer vergelijkbare deskundigheid van de medewerkers. Natuurlijk zit daar een bandbreedte in, maar die zou niet overdreven groot moeten zijn.Daarbij is het zo dat er bijvoorbeeld voor sommige handelingen bepaalde kwalificaties nodig zijn, maar dat geldt nu ook al.

Flexibiliteit. En een betere aansluiting bij dat wat er in de zorg nodig is, een betere samenwerking met de zorg. Dat je je als Servicemedewerker bedenkt: wat kan ik bijdragen aan de dagelijkse ondersteuning van de cliënten, al dan niet via de collega’s in de uitvoering. Binnen Services gaan we ons meer richten op de ‘integrale dienstverlening’. Dit betekent dat als je een vraag wordt gesteld, dat je dan niet denkt: ‘daar ben ik niet van’, maar dat je de onderlinge samenwerking binnen Services opzoekt om samen tot een antwoord te komen.

Zeker. Als de roosters daadwerkelijk worden gemaakt wordt iedereen uitgenodigd voor in ieder geval twee workshops waarin alles wordt toegelicht en opgehaald wat je arbeidsvoorkeuren zijn. Die worden meegenomen in de bouw van het rooster. En als het concept van dat rooster klaarligt, dan volgen er nieuwe sessies met alle teams in het cluster om samen de laatste knelpunten te bespreken en nog wat aanpassingen te doen. Dus iedereen heeft inspraak, niet alleen de planner of de manager.

Ipse de Bruggen is verantwoordelijk voor een goed werkklimaat, dat betekent dat we ook de rust en de ruimte moeten inbouwen om te voorkomen dat medewerkers voortdurend achter zichzelf aan het aanhollen zijn. Daarom staan bij het samenstellen van het rooster de ondersteuningsbehoeftes van de cliënten op clusterniveau centraal (en daar maken de dagritmes een belangrijk onderdeel van uit). Onderdeel van het samenstellen van het dienstpatroon in de Rooster workshops is ook om de piekmomenten op de dagen in kaart te brengen, zodat daar qua capaciteit rekening mee gehouden kan worden. Er worden voldoende pauzemomenten ingepland, het is niet de bedoeling dat we met deze ontwikkeling de hoge werkdruk voor de medewerkers nog verder verhogen.

Dat zijn hele belangrijke onderdelen van je werk, de tijd en ruimte om dat soort zaken te blijven doen (en ook bijvoorbeeld om de teambesprekingen te blijven volgen of de gesprekken met de gedragskundigen te voeren) worden daarom ook meegenomen en ingepland in de roosters. Tegelijkertijd kan je wel kijken of zaken als boodschappen doen e.d. efficiënter kunnen. Bijvoorbeeld door dat samen te regelen of te kijken wat de vrijwilligers of de verwanten daar in kunnen betekenen.

Het is geen eenheidsworst. Je kijkt met iedereen in de teams vanuit de ondersteuningsbehoefte van de cliënten wat er nodig is aan dienstenpatronen en wat ieders voorkeuren zijn. Iedereen draait in meer of mindere mate diensten op de andere groepen in het cluster. Maar het is aan de voorkant niet vastgelegd hoeveel en waar iedereen zijn of haar uren moet draaien. Dat is onderwerp van het gezamenlijke gesprek, waarin collegialiteit, solidariteit en een gedeelde verantwoordelijkheid van iedereen wordt verwacht.

Van iedereen wordt flexibiliteit verwacht. Iedereen doet mee. Ben je in een cluster ingedeeld, dan gaan we er van uit dat je samen met je team en de andere teams gaat kijken hoe  je de onderlinge samenwerking gaat organiseren. Dat verwachten we sowieso van iedereen. In die samenwerking werkt iedereen aan een goed dienstenpatroon voor het gehele cluster. Daar ben je samen verantwoordelijk voor, daar kan je je niet aan onttrekken.

Er is heel veel tijd gestoken in het vaststellen van de clusters. Veel gesprekken, in een aantal workshops met alle betrokken managers, gedragskundigen en een aantal begeleiders. De lijst die er nu ligt is een lijst aan clusters waarvan iedereen zegt: ja, hiermee kunnen we de volgende stappen zetten. Die clusters gaan aan nu de slag, we gaan hier dus niet meer in schuiven.

Ja, ruilen blijft kunnen. Die vrijheid en flexibiliteit blijft, waarbij we natuurlijk wel rekening houden met de arbeidstijdenwet en dat er bijvoorbeeld wel geruild wordt met iemand met dezelfde kwalificaties. Diensten kunnen ook nog veranderen. Er komt een cyclisch basisrooster, waarin het jaar min of meer vaststaat, maar het actuele rooster wordt voor de periode van drie maanden gepubliceerd. En in die drie maanden heb je nog de mogelijkheid om je vrije dagen aan te vragen, een cursus in te plannen, etc. Daarbij wordt het cyclisch basisrooster elk half jaar geëvalueerd. Het kan dus zijn dat je met je team samen tot aanpassingen in het cyclisch basisrooster komt.

Als er iemand vertrekt en wordt vervangen door een nieuwe collega, dan proberen we die nieuwe collega zoveel mogelijk op de plek van die oude collega in te zetten. En op het moment dat we gaan evalueren en het rooster gaan aanpassen (iedere zes maanden), dan gaan we diegene helemaal op zijn eigen arbeidsvoorwaarden patroon meenemen. We willen voorkomen dat de huidige medewerkers al hun wensen loslaten om die nieuwe medewerker binnen te halen. Het onderlinge goede gesprek staat voorop, we doen niets ten koste van iemand anders.

Ja, dat zijn zij. Nu al is een aantal van de systemen, als je hier en daar een actie onderneemt of iets in gang zet, over de teams heen binnen het cluster beschikbaar. We onderzoeken of we daar meer in kunnen automatiseren, daar hebben we binnenkort meer zicht op.

In principe wel, maar dat moet onderwerp zijn van het gesprek in het cluster waar je onderdeel van uitmaakt. Daar ligt je eerste prioriteit. Je zorgt ervoor, samen met je collega's, dat er in je cluster de flexibiliteit ontstaat waarbij je (ook) op elkaars groepen kunt gaan werken. Is er daarnaast nog ruimte om in een ander cluster te werken (helemaal als je dat al een tijd doet), dan kan dat.

Samenwerken in een cluster is meer dan alleen een dienst draaien op een andere locatie. Er zijn heel veel tussenvormen: hoe kan je elkaar vinden, ondersteunen en creatief zijn in het elkaar helpen. De kwaliteit van zorg is het allerbelangrijkste. Daarvoor is een bepaalde stabiliteit op de groep nodig, zodat de cliënten echt de zorg krijgen die ze nodig hebben. Tegelijkertijd ga je op zoek naar de marges waarin je je collega’s wel kunt inwerken op je groep, zodat zij ook een vast en bekend en vertrouwd gezicht worden. Je tast met elkaar af wat er mogelijk is om die flexibiliteit langzaam toch met elkaar voor elkaar te krijgen.

Dat is niet voor iedereen hetzelfde. In de zorg zijn er clusters gevormd, gericht op meer samenwerking tussen de teams: meer voor elkaar klaar staan en samen dingen oppakken. En ook: zo nu en dan werken op een andere groep. Hoe jullie die samenwerking vormgeven en hoe vaak, in welke groepen en op welke momenten bespreek je in alle teams samen. De uitkomst kan dus per medewerker verschillen. Het doel is om ervoor te zorgen dat er altijd goede zorg en ondersteuning komt voorde cliënt, op de momenten dat dat nodig is. En dan het liefst door ‘vaste gezichten’, en dus met zo weinig mogelijk invalkrachten.

De clusters zijn gevormd (op een paar na), je weet dus al met wie jij en je team gaan samenwerken. Er zijn startgesprekken geweest met managers, behandelcoördinatoren, gedragskundigen en een aantal begeleiders E. Er is gekeken hoe de samenwerking in het cluster eruit kan zien; dat bespreken zij met jullie in de teams. Daar kan dus al meteen mee worden begonnen. Hoe je wordt ingepland (op je eigen groep én op de andere groepen) wordt bepaald in een nieuw rooster. Daar komen workshops voor. Een aantal locaties is daarmee al gestart, anderen starten pas ergens in 2027. Na je laatste gevolgde workshop duurt het nog drie tot zes maanden voordat je nieuwe rooster ingaat. Het kan dus nog een jaar of langer duren voordat je echt in een ander rooster gaat werken.

Daar gaan we wel van uit. De onderlinge samenwerking verbeteren én ervoor zorgen dat de schaarste in sommige groepen met eigen, vaste medewerkers wordt aangepakt, lukt alleen als iedereen meedoet. Iedereen houdt een eigen, vaste locatie. Maar doordat je ook een deel van je tijd ergens anders werkt wordt de gezamenlijke capaciteit het best benut. En omdat je dat structureel doet, word je op die andere groep vanzelf ook een vertrouwd gezicht.

Wat dat betreft wordt er een beroep gedaan om je flexibiliteit. Het is voor de wendbaarheid en de samenwerking in je cluster heel prettig als iedereen bereid is om ook bij andere groepen in te springen. Ook door de collega’s die dat contractueel niet per se hoeven te doen.

Dat ligt niet vast in percentages. Het uitgangspunt is: voldoende professionele zorgen ondersteuning op de momenten dat de cliënten dat nodig hebben. De teams in de clusters organiseren hun eigen flexibiliteit en wendbaarheid om dat voor elkaar te krijgen. Hoe, dat is maatwerk per cluster. Wel is het aannemelijk dat het daarbij nodig om begeleiders ook op andere groepen te laten werken, voor een deel van hun tijd.

In principe wel. Het is aan de managers om individuele gevallen te beoordelen. In samenspraak kunnen andere keuzes worden gemaakt.

We veranderen niet om te veranderen. Kijk dus vooral wat er nu al goed loopt en koester dat. Wel is het zo dat het werken in clusters een organisatiebrede keuze is. Dat gaan we dus gewoon doen. Dat het nu goed gaat in je bezetting, zegt niets over de toekomst. Iedereen kan te maken krijgen met langdurige ziekte, vertrekkende collega’s of met een andere zorgvraag bij de cliënten. Met het samenwerken in clusters organiseer je flexibiliteit en wendbaarheid, je kunt er onvoorziene situaties bij je eigen team én bij je collega teams mee opvangen.

Je gaat straks werken vanuit een jaarrooster, waarbij je veel verder in de toekomst al weet waar en wanneer je gaat werken. Je rooster wordt zo voorspelbaarder. Het rooster stel je samen met je team op, begeleid door een professionele planner. Hiervoor worden workshops georganiseerd met je team en met de teams samen in het cluster. Voor de timing daarvan, zie vraag 2.

Roosteren in een cluster met meerdere teams is ingewikkelder dan het plannen van één of een paar teams. Daar zijn professionele planners voor nodig, die ook op de hoogte zijn (en blijven) van wetgeving en cao-bepalingen, die steeds ingewikkelder worden. Begeleiders die op dit moment het roosterwerk doen naast hun reguliere werk, blijven aanspreekpunt voor de planners.

Het vertrekpunt is dat cliënten voldoende professionele zorg en ondersteuning krijgen, op de momenten dat dat nodig is. Als er in meerdere teams onderling wordt samengewerkt, vergroot je de flexibiliteit en de wendbaarheid van de totale groep. Er kan dan dus meer gebruik worden gemaakt van elkaars capaciteit, waardoor je met minder invalkrachten hoeft te werken. Dat zorgt voor meer stabiliteit in de teams en voor meer ‘vaste gezichten’ voor de cliënt.